And if he dies, what is going to happen to the Iranian people? Will they go back to sleep? [1]
These last days, the world has witnessed with bare eyes the
record level of brutality that the occupation of Palestine can reach.
Humanity sheds blood from a wound we rush to quench, but something
troubles us: Do we really know how to root this one out? Do we find our
inner selves in a state to carry out the task? While the ideology of
Imam Khomeini's Revolution disentangled these obstacles for us all, the
implications seem sometimes so frightening that the endeavor is
abandoned altogether: Nothing overwhelms and compromises more than
having to point fingers right at our own selves.
Just like a firefighter extinguishing a blaze
or a doctor keeping an illness at dock, those engaged in combating
oppression look around to the vicinity of the threat itself to
understand what is feeding it into further damage. And so we set to ask
ourselves: Who are the biggest allies of the Tel-Aviv Pharaohs?
Many of us are pleased listing a dozen Middle
Eastern puppet regimes which guarantee the subjugation will be carried
out free from nuisances. Others might feel satisfied only when bringing
in the billions of dollars of aid with which the Western hijacked
governments subsidy the state terrorism of the 'only democracy of the
Middle East'. Or, in a more daring move, we might even address an
inherently unjust international community which comfortably legitimizes
the widest scope of oppressions.
Thankfully, the guilt is never on our
shoulders. And no matter that we lead lifestyles designed for us by the
very oppressors and that we comfortably forget to do everything in this
world for the sake of God, we can never find ourselves among the allies
of the tyrants. Fortunately, Imam Khomeini could not have been any more
wrong writing an entire book on the preposterous idea that the greatest
Jihad is the combat with the self.
It is not even conceivable how any editorial
lent itself to publish such outrageous lines as [2],
Do not suppose now that you are engaged in learning (...) that you can take it easy otherwise, and that your responsibilities and duties will take care of themselves.
or,
As much as it (our knowledge) increases, if it is not accompanied by refinement of the heart and fear of God, then it will end in harm in this world and the next for the Muslim community.
It is but a big relief just how wrong he was,
and that responsibility always lies elsewhere. Isn't it? That would have
otherwise meant such a heavy burden for each of us, that we probably
would have merely settled for some version of Islam adjusted for our
comfort by the very enemies of God. Scared of even calling ourselves
Fundamentalists (faithful) in Islam, agreeing to wear moderated labels
to comply to the standards of those who plot against the religion of the
holy prophets.
Sigh. Had Khomeini been right, we would have
had to engage in a never ending struggle plagued of sacrifices, where we
aspire to do every-single-thing for the sake of the One God. Where
activism for the cause of Justice never ceases, and we give no place to
deviation, both within ourselves and in our societies. A combat in which
the oppression abroad is defeated through practicing our faithfulness
in the simplest of daily actions, and in which we lead by example,
making sense with the ideology we claim to adhere to. Shielding
ourselves with purity and a refined heart at the hour of challenging the
core of human and social corruption.
True, Imam Khomeini taught world that the
well-fought inner Jihads of a few men can defeat the dearest Western
dictatorship in the Middle East possessor of the strongest army of the
region. And that certainly in doing so, the entire foundations of an
unjust world order can be shaken and fully compromised to this very day [3]. Yet
somehow, we always manage to convince ourselves of refusing to take the
responsibility, and to proudly affirm, "How wrong was Khomeini!"
whether with our actions or mind.
Notes
[0] This post is
dedicated to the occasion of Imam Khomeini's 21st death anniversary, and
the blogwide event for 14th of
Khordad
[1] Speech: "Iran, a nation reborn" by the Sunni scholar Ahmad Deedat
[1] Speech: "Iran, a nation reborn" by the Sunni scholar Ahmad Deedat
[2] "The Greatest Jihad: The Combat With The Self" by Imam Khomeini
[3] To the point sheikh Mansour Legahei,
leading an Islamic community of thousands in Sydney was sentenced with
deportation by the Australian government just last week, with the
authorities admitting to him the reason was their concern of him
spreading Khomeinism in Australia
from: In the name Of God
+
نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم خرداد 1389ساعت 20:12
|
منوی اصلی
لوگو و کُدها
کد سمت راست:
موج وبلاگی در رسانه ها
الف : گفتگو با یکی از دستاندرکاران موج وبلاگی 14 خرداد
پارسينه : عطر خمینی در فضای مجازی / گفتگو با یکی از مسئولین موج وبلاگی 14خرداد
طلبه بلاگ : عطر خمینی در فضای مجازی
چارقد : عطر خمینی در فضای مجازی
وبلاگنيوز: پایان یک حرکت مثالزدنی: ۱۶۰ روایت از امام
فارس: استقبال وبلاگنويسان از موج وبلاگي 14 خرداد
تریبون مستضعفین: موج ۱۴ خرداد در وبلاگستان
ايكنا : استقبال بالا از موج وبلاگي 14 خرداد
پارسينه : یادآوری خاطرهها از یک «امام»
فردا نيوز : موج وبلاگی یادآوری خاطرهها از «امام»
طلبه بلاگ : استقبال بالا از موج وبلاگی 14 خرداد
تابناك : موج وبلاگی یادآوری خاطرهها از یک «امام»
طاووس بهشت : موج وبلاگی 14 خرداد آغاز به کار کرد
طلبه بلاگ : موج وبلاگی 14 خرداد آغاز به کار کرد
وبلاگ نيوز : یادآوری خاطرهها از یک «امام»
برنا : موج وبلاگی 14 خرداد 89 به راه افتاد
تاکنون نوشته اند
هابيل
نسيم حيات
مريمنوشت
آذرباد
چاينبات
يك فنجان فكر
روزنوشت
مدير پارسي بلاگ
عطش شكن
براي خاطر آيه ها
اعترافات هر روزه ي من
دودينگهاوس
پینوشت
یه منتظر
مشکوه
خط ميزنم
حریم ممنوعه
مسیر
پیچک سر به هوا
روزهای من
وسطی
آغاز در بینهایت
دونبش
وبنوشتهای یک پسر شیمیایی
مرصاد
خاک
بسم الله
طعم عسل
دغدغهها
دو نوع اسلام، دو نوع مسلمان
بيخوابيهاي يك برنامهنويس
نثار آبي آسمان
نا محرم
آينهها
بی سایهبان
خلوت من
دست خط
دفتر بی خط
سعی
پاکت ها
کاتب باشی
خودکارهای آبی دخترانه
جسد زنده
از جنس خدا
آقا جون سلام
مرا به نام كوچكم صدا بزن
هيام
آرمان شهر
این شطحیات ماست
وب نگاشت
حتی بیشتر
جایی برای بودن
خونه
من يك زن هستم، با كمال افتخار
حریم دل
مسافر كوچولو
طناب دو لبه
آفاق ظهور
سعيدي سايبر
كشكول
يا زهرا (س) مدد
گام آخر
آهستان
نامحرم
کیمیای قلم
هبوط
صبر جميل
مهر جاودان
و دلم می گوید
چرک نوشت
سودای دل
واژگون
دست نوشته های پراکنده یک سایه
کنار داداش برای داداش
عصیان
سفره قلم کار
ارمینه
رمز عبور
شش جهت
ساحل
خوانده شد
خرچنگ زاده در غربت
جائی میان ابرها
چهارده آينه حق
سه الف
دیوانه 83 - 2
آب و آتش
طهورا
غم خاك
وبلاگ
مادرستان
یک بشقاب روان شناسی با سس سیاست
شهرزاد
برای چشمهایش
موج روح الله
فرزندان سلمان فارسي
يا انيس من لا انيس له
خصوصی نیست
منبر نت
يادداشت هاي شبانه
زهرا کریمی
زیباترین شکیب
شاهدخت سرزمین ابدیت
سفینه
دو دانشجوي حرف دار
بهتر ببين
هياهو
لحظه نگار
آينده از آن مظلومان تاريخ
زير چشمي
بصيرت دانشجويي
in the name of God
مرگ آگاهی
دچار باید بود ... سهراب
جاپارک
در جستجوی عمار ــ
پاسداران
بسیج جهانی
مسمار
اسكالپل
فعلا بي نام
توهمات یک دانشجوی بسیجی غرب زده !!!
باران
نوشته های یک خانم ناظم
تو را می خوانم
زهرا
دلم روشن است
دغدغههای یک مادر
هیاهوی دلنشینِ بودن
جنگی که بود جنگی که هست
دو چشم
الف لام میم
می نویسم ;)
تله پاتی
موج مجنون
پسر خاک
نجوای من
امام کبیر
آب، خرد و روشنی
حبیب و محبوب
نون اول نامه
شوق پرواز
بشنو از نی
سواد قریه
بهانه خیس باران
Chestnut Tree Square
راهی به دریا
رو به صبح
خيزران
فرزندان سلمان فارسي
تسنيم
آخرين دوران رنج
My Diaries
تا صبح انتظار
و باقی